Tölurnar stemmdar af í gærkvöldi á Iðu kaffihúsi

Ljósmynd og fantasía

Stillife with coffee

Því sýni ég ekki bara ljósmynd af blessaða borðinu á Mokka? Af hverju tek ég ekki bara ljósmynd og mála svo eftir henni? Svona photorealístískt prump! Já, ég er pirraður yfir því hvernig allir falla fyrir og dýrka það glansandi yfirborð sem hjúpað er utanum ekki neitt. Efnið er allt, hnökralaust og án skrítinna persónulegra sérkenna sem gætu virkað truflandi. Allt skal vera sálarlaust og dautt. Hér er tilraun til að gera dauða mynd. Kyrrlífsmynd með kaffi. Tekst samt ekki að ná photorealisma - allt fullt af sérkennum - hvað er að mér??

Annars í alvöru talað þá er ég alveg hættur að gera fantasíur - fígúrutífar myndir eins og ég var vanur. Áður var önnurhver mynd í skissubókinni svoleiðis - unnið hálf ómeðvitað, en náði tilfinningu sem var að brjótast í manni - yfirleitt eitthvað ástíðufullt. Nú er ég hálf daufur þannig og það sést.
Hér er svo smá dútl á servíettu í gær.

Sjáum til...

Ragnar fastagestur á Mokka í gær

Hugmyndin var að halda sýningu á Mokka í október, en til þess þurfti styrktaraðila sem ekki fékkst að þessu sinni. Mér er hálf létt. Þetta hefði náðst þó að um mjög flókna tæknilega útfærslu var að ræða, en betra er að gera þetta vel og vandlega því hugmyndin er mjög spennandi og verður geymd bak við eyrað til betri tíma. Mér var boðið að halda jólasýningu í staðinn - sjáum til - eitthvað allt annað. Nú þarf ég að hætta að líða um í draumheimi. Þeir sem ég hef svikið eru ekki lengur teljandi á fingrum annarrar handar, og því nauðsynlegt að taka smá vinnutörn í næstu viku! Bara gaman!

Í hádeginu í gær

Á Mokka..

eftir hádegi, af  Betu baun

Elsku Nabokov

Síðustu dagar hafa verið kvíðablandir, eitthvað sem ég hélt að gæti ekki gerst lengur, en kvíði er eitt af því sem verður ekki umflúið stundum - eins og sársauki í kjölfar meiðsla. En með kvíðann er stundum erfitt að finna meinið. Í gær náði ég hinsvegar smá sambandi við sjálfan mig aftur, og við haustið. Það var fallegt veður, og eftir Mokka (þar sem ég teiknaði lélega mynd af Bárði bara svona í dútli), löbbuðum við Sváfnir á yfirlitssýningu Braga Ásgeirssonar á Kjarvalsstöðum. Við vorum sammála um að gömlu kúbísku verkin væru mest spennandi og epoxy-relief myndirnar ekki alveg fyrir okkur. Svo aftur á Mokka og þá gerði ég þessa mynd í anda Braga útfrá myndinni af Bárði.

Bárður á Mokka fyrir og eftir áhrif frá Braga.

Breytti henni svo í fölsun með því að setja undirskriftina. Hún fer hinsvegar ekki úr skissubókinni, og mun aldrei verða tekin sem original því hún er drasl - bara fíflalæti hjá okkur plebbunum.

Á leiðinni heim kom ég við á Borgarbókasafninu og fann þar í 100kr hillunni bók sem hét "Elsku Margot", sem við fyrstu sýn virtist vera einhver eldheit ástarsaga af kápunni að dæma, en eftir Nabokov.

Þegar heim á vinnustofu var komið vissi ég að ég yrði að taka til hendinni. Hef verið að vinna eitt verkið af öðru, án þess að sópa og taka til á milli, og nú var ástandið orðið svo slæmt að ef ég lagði frá mér einhvern lítinn hlut var víst að ég fyndi hann ekki aftur nema með ærinni fyrirhöfn. Það var því vonlaust að byrja á nokkru nýju. og í gær tókst mér að byrja á tiltekt og var að til miðnættis. Þvílíkur munur. Ekki alveg búið, en nú má þó sjá að það er dúkur á gólfinu, og hægt að labba um svæðið án þess að eiga það á hættu að rekast í tölvudrasl eða fá lappir af rökrásum stingast upp í ylina á sér.

Ég er ekki frá því að kvíðatilfinningin hafi bara horfið með draslinu sem ég sópaði burtu. Einhvernveginn var lagður nýr bjartsýnn grunnur með þessari einföldu aðgerð. Klukkan 01:30 þar sem ég lá á beddanum ánægður með árangurinn, seildist ég í bókina sem ég hafði keypt fyrir 100 kallinn og hóf að lesa með eftirvæntingu.
Og það er svo merkilegt - að sögupersónan í bókinni, sem sagt er að muni yfirgefa eiginkonu sína vegna hjákonu og að allt endi með ósköpum, fær þessa dásamlegu hugmynd í byrjun bókarinnar að taka þekkt málverk og breyta í litteiknimynd - animation sem væri ferðalag inn í myndina, og drægi þannig fram hugarheim listamannsins. Ég veit ekki, en ég hef aldrei áður lesið neitt sem hefur komið mér svona mikið á óvart! Og um leið var það ekkert skrítið að þessi bók rataði til mín.

Látlaust

Á Mokka.

Meira af því sama.

Ketill og Ragnar á Mokka í gær.

Daði á Mokka.

Stutt stopp á Kaffitári.

Einkaleyfi hvað???

Eitt af því sem ég lendi undantekningalaust í þegar ég er að segja frá því hvað ég bauka, fyrir utan kaffihúsahangsið, er að fólk spyr mig hvort ég ætli ekki að sækja um einkaleyfi á hinu eða þessu sem maður er að fást við. Fólk meinar kannski vel með þessu, en ég er orðinn ansi pirraður á því að heyra þetta komment og bregst yfirleitt við með því að segja með hneykslan að svoleiðis tímaeyðsla sé bara fyrir þá sem fái lélegar hugmyndir í því skyni að hagnast á þeim og finnist ekkert tiltökumál að eyða ævi sinni í að skrifa einhvern þann leiðinlegasta og þurrasta texta sem einkaleyfisumsókn er, svo ekki sé minnist á samskipti við lögfræðinga á einkaleyfistofunum. Frekar vildi ég sjá góðar hugmyndirnar útfærðar, ef ekki af mér þá bara einhverjum öðrum. Einkaleyfi eru eins og tryggingar - fyrir þá sem hræðast lífið.

Annars er ég með einkaleyfi á Bjarna Bernharði! Hann er svo frábært mótíf :O)

Bjarni Bernharður á Mokka og sýningin hans fína á veggjunum

Kaffi spes...

.. eða "Sérlagað kaffi" er eitt af því sem nýju stúlkurnar á Mokka þurfa að læra fljótlega eftir að þær byrja. Ég enda yfirleitt á því að teikna skýringarmynd í fjórum liðum svo það klúðrist nú örugglega ekki. Þær eru misflinkar að laga kaffi spes, og mis áhugasamar eins og gerist og gengur. En ein þeirra leggur sig sérstaklega fram og spyr mig jafnvel í framhaldi hvaða einkunn spesið fær. Um daginn gleymdi ég alveg að segja henni að þetta væri besti bollinn frá upphafi, heldur var bara í sæluvímu eins og vanþakklátur eiginmaður sem heldur að allt sé sjálfsagt sem fyrir honum er haft. Einnig var kaffiblekið alveg af réttri þykkt fyrir þá mynd sem ég ætlaði að gera. Svo þegar ég sýndi henni myndina þá held ég að hún hafi verið mjög sátt með einkunnina.

Bjarni Bernharður á Mokka

Stalst svo til að gera þessa mynd í dag:

Gætt sér á vöfflum á Mokka

Óklárað ... og þó!

Á Hljómalind í lok ágúst.

Módelið fór en í staðinn laðaðist að borðinu mínu lítil stúlka sem heitir Alda. Hún dáðist að myndinni og litunum og saman héldum við áfram að teikna myndir, stund sem ég mun ekki gleyma.

Myndir frá síðustu vikum

Á Mokka

Sjálfsmynd í spegli

Tvær á ferðalagi

Ljóðahátíð Nýhils var í vikunni sem leið. Margt mjög áhrifamikið.
Haukur Már flutti svakalega ljóðaða yfirlýsingu með hljóðmynd.
Kristín Eiríksdóttir flutti magnað ljóð

"Stóri hvíti maður ... ég sé í gegnum þig."

og Ida Börjel flutti ljóð um kaupendur og seljendur sem fékk mann til að hugsa... og hugsa aftur og öðruvísi um hlutskipti... sitt og annara. Og Eiríkur Örn Norðdahl..

Ida Börjel

..flutti gamla og nýja tungubrjóta

Já svo kynnti Haukur Már einnig prótótýpu af fréttunarvélinni - Sjá hér og hér.

Gersemar í gróðrinum!

Ég gleymi aldrei sveppunum sem við fundum á túninu í Mývatnssveit þegar við vorum í ferðalagi þar fyrir nær 40 árum síðan. Við sáum þá frá bílnum á hestatúni og voru þeir á stærð við stóra matardiska. Pabbi setti þá í pönnu og steikti með smá hvítlauk svo ilminn lagði um allan barnaskólann á Skútustöðum og laðaði að útlendingana sem gistu þar í svefnpokaplássi. Það var ógleymanlega gott.

Ég tók með mér húfuna áðan í hlaupatúrinn ef skildi rigna, en grunaði ekki að hversu miklu gagni hún kæmi. Á leiðinni frá Gróttu norðaustanvið var fullt af þessum fínu sveppum - Champignon á frönsku og þekkjast á því að þeir eru bleikir undir regnhlífinni. Annar sveppur sem vex mikið við vegkantinn og á umferðareyjum í Reykjavík er Coprinus comatus "Shaggy mane" sem við köllum alltaf "Shaggy dog" sem er hár og langur og verður ritjulegur og blekugur mjög fljótt. Ekki eins góður og þessi bleiki, og yfirleitt of nálægt útblæstri bílanna.

Ein húfufylli áðan dugði í dásamlegan kvöldverð með hálfri gamalli bagettu:

Það á bara að krydda sveppi með salti og pipar, engu öðru - sagði mér veitingamaður á frábæru litlu veitingahúsi í Kerteminde á Fjóni.

Fer strax í fyrramálið og sæki meira...þeas ef ég lifi af nóttina!

Litarefni ...

Sérlagað kaffi og kirsuberið af súkkulaðikökunni

Eftir mikið puð við umbrot og skráarsnið var gott að ná í skottið á Mokka áður en það lokaði og fá sér sérlagað kaffi og súkkulaðiköku. Sólin skein glatt á sólríkasta blettinum á Skólavörðustíg, og geitungagildran (skál með jarðarberjasultutaui skammt frá) dugði ekki til að bægja þeim frá borðinu þegar kirsuberið var annarsvegar. Ótrúlegt hvað þeir fara í taugarnar á fólk þessi blessuðu kríli sem sumir jafnvel kalla verk djöfulsins. Sagan er víst þannig að eftir að guð hafði skapað hunangsfluguna; þá ljúfu og vinnusömu lífveru sem sér um að blóm breytist í aldin, þá vildi djöfsi slá honum við. Ég endaði svo með að sitja einn til borðs með þeim sveimandi allt um kring. Verst þótti mér að geta ekki tjáð þeim að litarefnið í kirsuberinu er krabbameinsvaldandi.

"Þvílíkt bull og vitleysa"

Í gær fór ég út að hlaupa með Óla Gunn. Hélt ég ætti ekki eftir að hlaupa af viti aftur því amk þrjú ár eru liðin frá því ég skokkaði síðast, en svo í gærkvöldi hlupum við einn stóran hring kringum Gróttu og það var frábært!

En þetta gerðist ekki af sjálfu sér - Fyrir um tveimur vikum ákvað ég að nú skildi þrufa með einhverjum ráðum að stöðva hina tiltölulega nýlegu en samt íþyngjandi söfnun forða í kringum magann sem ég hafði oft orð á við hina og þessa en uppskar bara hneykslun "Uss! Þú ert ekkert feitur!". En þetta er eins afstætt og hugsast getur, og þegar maður hefur vanist að vera 73 kg meira en hálfa ævina og rýkur svo upp um rúmlega 10kg á einu ári þá þarf að gera eitthvað í málinu. Ég s.s. hjólaði upp í Mosfellsdal og svo aftur til baka um kvöldið, og það var ekki fyrr en í Grafarvoginum á leiðinni til baka að eitthvað fór að gerast. Þá fyrst fann ég aftur fyrir líkamanum - ekki sem erfiðandi ótengdum hluta af sjálfum mér íþyngjandi, heldur í einingu við sjálfan mig sem ég gat stýrt og beytt krafti að vild. Einnig fann ég á ný fyrir þreytu sem ég hef lengi þráð þar sem maður er gjörsamlega útkeyrður og dásamleg værð færist yfir tilveruna. Brennslan var byrjuð á ný og bjórinn á leið burt. Það var æðislegt. Því var ekkert sjálfsagðara en að fara í stuttbuxurnar og skóna í gærkvöldi og henda sér út.
Lykilatriðið í þessu öllu er að ætli maður að snúa einhverju við þarf að hafa svolítið fyrir hlutunum og helst að fara vel yfir strikið!

Fríða í dag

Bjarni Bernharður í gær

Á Mokka ...

Doddi teiknar inni..

...sólin skýn úti

Blásaravör

Stefán Stephensen á Mokka

Svona la la

Sváfnir og Ketill á Mokka í fyrradag

Ágreiningur á Mokka í dag

Tæknipása

Jú ég er ennþá að teikna, en ég verð að játa það að dugnaðurinn á því sviði hefur ekki verið mikill. Hef ekki haft nógu mikla passíon í teikningunni því ég ákvað að sinna aðkallandi þróun á nýju tölvukorti fyrir næstu kynslóð af tölvueiningum frá TAP technology sem ræður við GPRS samskipti... já og í siðustu viku gekk allt upp og vandamálin leystust. Er búinn að draga það allt of lengi að hella mér út í það að lóða saman tölvukubba og búa til réttar spennur og öll þessi smáatriði sem þarf að halda utanum, sem er í raun mjög skemmtilegt og mikið púsluspil þegar maður er kominn í gang en oft erfitt að byrja og einhvernveginn var ég ekki tilbúinn fyrr en í síðustu viku. Það eru komnir sjö mánuðir!! Já það er eitthvað skrítið við það hvernig maður frestar hlutum.... verð einhvernveginn að hafa það á tilfinningu hvernig útkoman verður.....einhver tilfinning fyrir framtíðinni....að stemningin þar sé góð.

Nú er tími til kominn að bæta fyrir þessa þögn og setja inn það misjafna dótarí sem framkallaðist í skissubókinni minni þrátt fyrir allt. Konuna með biksvarta hárið (neðstu þrjár) er ég ekki að ná. Veit ekki hvað veldur. Þarf að horfa betur eða kannski vantar samþykki.

Þýsk kona skrifar dagbók fyrir utan Mokka

Pirraður ferðamaður á kaffitári

Fyrir utan Mokka

Á Mokka

Á Mokka

Gunni og Kari lesa lesbókina á Mokka

Með mömmu sinni á Mokka

Fyrir utan Mokka

Fyrir utan Mokka

Á Mokka í dag

Arnarfjörður er ótrúlegur!

Við Gabríel kíktum í Arnarfjörðinn á leiðinni suður frá Hómavík þarsíðustu helgi (ekki beint í leiðinni!) Þegar við keyrðum í gegnum Bíldudal og undir skugga fjallsins var eins og að fara í gegnum göng. Þar hljóp yfir veginn minkur með ungann sinn sem varð svo skelkaður þegar hann sá okkur koma að hann fraus á miðjum veginum þrátt fyrir öskrin í móðurinni sem var komin yfir í grjótið sjávarmegin. Ég fór út úr bílnum og var kominn um meter frá honum þegar móðirin stökk til hans og beit hann örsnöggt í hnakkann og var svo horfin í grjótið - allt í einu hendingskasti. Sé ennþá fyrir mér hvernig hún sveiflaði unganum þegar hún sneri sér við. Eina ummerkið um þessa frábæru björgun var svo pissupollurinn á miðjum veginum.

Þetta var fyrsta vísbendingin um að við voru að koma í heim hinnar villtu náttúru! Svo tóku við breiðurnar af gulhvíta sandinum með miklu fuglalífi og Turquoise-litaður sjórinn alveg ótrúlegur.

Sandurinn of freistandi!

Hér að neðan eru myndir af svæðinu fyrir framan Hvestu þar sem kom til tals að planta stóriðju. Í stað þess að springa úr reiði, fylgdi ég fordæmi sonar míns sem sagði bara með sinni aðdáunarverðu yfirvegun "Þvílíkt rugl!". Svo héldum við góða skapinu og nutum allrar dýrðarinnar í botn.

Tekið austan við sandinn hjá Hvestu. Sjá stóra panoramamynd hér

Tekið vestan við sandinn hjá Hvestu. Sjá stóra panoramamynd hér.

Litli munaðarlausi ísbjörninn

Stundum fær maður nóg, og reynir að beina reiði sinni í ... tja... í skapandi farveg! Það veitir ekki á gott ;O)

Þessi hugmynd varð til í dag og gæti verið innlegg í einleikjahátíðina á Ísafirði - ActAlone sem hefst nú í vikunni:

Útbúa litla ísbjarnarbrúðu sem er stjórnað af báðum höndum til að opna og loka munninum og fingurnir verða að tönnum. Sjálfur er maður í svörtum fötum með disk úr stífu glæru plasti um mittið sem nær 1-2 metra út. Á disknum eru nokkrir ísjakar úr frauðplasti. Ísbjörninn, fingurnir og jakarnir eru málaðir með blacklight litum og lýsast því upp í myrkrinu og svo er tungl á stöng sem gefur blacklight birtuna. Jakarnir og tunglið speglast í plastinu.


Nú - leikþátturinn hefst í kolsvörtu myrkri og svo smátt og smátt lýsist tunglið. Ljúft forspil fallega ítalska lagsins Mattinata (Leocavallo) hefst og svo byrjar litli ísbjörninn að syngja:

Ég veit eina eyþjóð í norðri
sem kann ekki að fara með líf
hún rústar og mengar og drepur
því hún þekkir ei alvöru strííííííð
osfrv...

Óþarfi er að birta meira af söngtextanum, en í stuttu máli fjallar hann á nokkuð bjarsýnan hátt um alla þá möguleika sem Ísland hefur til að setja fordæmi í umgengni við sitt umhverfi - í borginni sem í náttúrunni á sjó og landi. Einnig er minnst á hvað við eru nú vel í stakk búin til að gera allskyns tilraunir með sjálfbæra lifnaðarhætti og þróun nýrra orkugjafa sem gætu nýst umheiminum, en í dag eru það bara sýndaraðgerðir. Þetta gerir litla ísbjörninn dapran, en svo sér hann nokkrar dúkkur svamlandi í sjónum. Það eru mannverur sem hafa hrakist frá eyjunni sinni. Hann hjálpar þeim upp á jakann en sér að þarna eru komnir nokkrir vestfirskir sveitastjórnarmenn, hinir og þessir forstjórar og lögfræðingar og einnig Friðrik Sófusson og Össur Skarphéðinsson (öðru nafni Álgerður). Hann sér að enn er von svo hann étur þá og verður saddur og sæll.

Sýningin er hugsuð sem hryllingsatriði - Þegar ísbjörninn litli opnar munninn í fyrstu tónunum svo skín í gular tennurnar verður manni ekki um sel. Hryllingurinn nær svo hámarki í lokin en er í sömu andrá mynd hins ljúfa endis (happy end!), því í þetta skipti var náttúrunni ekki fórnað og vonin fæðist á ný.

Þetta er vissulega illa farið með fallegt lag. La Mattinata er eitt af mínum uppáhalds lögum, og Jussi Bjorling syngur það allra best. Pavarotti var líka vanur að syngja það, en einnig hann hefur tekið þátt í skrumskælingu þess....fyrir svona góðan málstað?