Gersemar í gróðrinum!

Ég gleymi aldrei sveppunum sem við fundum á túninu í Mývatnssveit þegar við vorum í ferðalagi þar fyrir nær 40 árum síðan. Við sáum þá frá bílnum á hestatúni og voru þeir á stærð við stóra matardiska. Pabbi setti þá í pönnu og steikti með smá hvítlauk svo ilminn lagði um allan barnaskólann á Skútustöðum og laðaði að útlendingana sem gistu þar í svefnpokaplássi. Það var ógleymanlega gott.

Ég tók með mér húfuna áðan í hlaupatúrinn ef skildi rigna, en grunaði ekki að hversu miklu gagni hún kæmi. Á leiðinni frá Gróttu norðaustanvið var fullt af þessum fínu sveppum - Champignon á frönsku og þekkjast á því að þeir eru bleikir undir regnhlífinni. Annar sveppur sem vex mikið við vegkantinn og á umferðareyjum í Reykjavík er Coprinus comatus "Shaggy mane" sem við köllum alltaf "Shaggy dog" sem er hár og langur og verður ritjulegur og blekugur mjög fljótt. Ekki eins góður og þessi bleiki, og yfirleitt of nálægt útblæstri bílanna.

Ein húfufylli áðan dugði í dásamlegan kvöldverð með hálfri gamalli bagettu:

Það á bara að krydda sveppi með salti og pipar, engu öðru - sagði mér veitingamaður á frábæru litlu veitingahúsi í Kerteminde á Fjóni.

Fer strax í fyrramálið og sæki meira...þeas ef ég lifi af nóttina!

Litarefni ...

Sérlagað kaffi og kirsuberið af súkkulaðikökunni

Eftir mikið puð við umbrot og skráarsnið var gott að ná í skottið á Mokka áður en það lokaði og fá sér sérlagað kaffi og súkkulaðiköku. Sólin skein glatt á sólríkasta blettinum á Skólavörðustíg, og geitungagildran (skál með jarðarberjasultutaui skammt frá) dugði ekki til að bægja þeim frá borðinu þegar kirsuberið var annarsvegar. Ótrúlegt hvað þeir fara í taugarnar á fólk þessi blessuðu kríli sem sumir jafnvel kalla verk djöfulsins. Sagan er víst þannig að eftir að guð hafði skapað hunangsfluguna; þá ljúfu og vinnusömu lífveru sem sér um að blóm breytist í aldin, þá vildi djöfsi slá honum við. Ég endaði svo með að sitja einn til borðs með þeim sveimandi allt um kring. Verst þótti mér að geta ekki tjáð þeim að litarefnið í kirsuberinu er krabbameinsvaldandi.

"Þvílíkt bull og vitleysa"

Í gær fór ég út að hlaupa með Óla Gunn. Hélt ég ætti ekki eftir að hlaupa af viti aftur því amk þrjú ár eru liðin frá því ég skokkaði síðast, en svo í gærkvöldi hlupum við einn stóran hring kringum Gróttu og það var frábært!

En þetta gerðist ekki af sjálfu sér - Fyrir um tveimur vikum ákvað ég að nú skildi þrufa með einhverjum ráðum að stöðva hina tiltölulega nýlegu en samt íþyngjandi söfnun forða í kringum magann sem ég hafði oft orð á við hina og þessa en uppskar bara hneykslun "Uss! Þú ert ekkert feitur!". En þetta er eins afstætt og hugsast getur, og þegar maður hefur vanist að vera 73 kg meira en hálfa ævina og rýkur svo upp um rúmlega 10kg á einu ári þá þarf að gera eitthvað í málinu. Ég s.s. hjólaði upp í Mosfellsdal og svo aftur til baka um kvöldið, og það var ekki fyrr en í Grafarvoginum á leiðinni til baka að eitthvað fór að gerast. Þá fyrst fann ég aftur fyrir líkamanum - ekki sem erfiðandi ótengdum hluta af sjálfum mér íþyngjandi, heldur í einingu við sjálfan mig sem ég gat stýrt og beytt krafti að vild. Einnig fann ég á ný fyrir þreytu sem ég hef lengi þráð þar sem maður er gjörsamlega útkeyrður og dásamleg værð færist yfir tilveruna. Brennslan var byrjuð á ný og bjórinn á leið burt. Það var æðislegt. Því var ekkert sjálfsagðara en að fara í stuttbuxurnar og skóna í gærkvöldi og henda sér út.
Lykilatriðið í þessu öllu er að ætli maður að snúa einhverju við þarf að hafa svolítið fyrir hlutunum og helst að fara vel yfir strikið!

Fríða í dag

Bjarni Bernharður í gær

Á Mokka ...

Doddi teiknar inni..

...sólin skýn úti

Blásaravör

Stefán Stephensen á Mokka

Svona la la

Sváfnir og Ketill á Mokka í fyrradag

Ágreiningur á Mokka í dag

Tæknipása

Jú ég er ennþá að teikna, en ég verð að játa það að dugnaðurinn á því sviði hefur ekki verið mikill. Hef ekki haft nógu mikla passíon í teikningunni því ég ákvað að sinna aðkallandi þróun á nýju tölvukorti fyrir næstu kynslóð af tölvueiningum frá TAP technology sem ræður við GPRS samskipti... já og í siðustu viku gekk allt upp og vandamálin leystust. Er búinn að draga það allt of lengi að hella mér út í það að lóða saman tölvukubba og búa til réttar spennur og öll þessi smáatriði sem þarf að halda utanum, sem er í raun mjög skemmtilegt og mikið púsluspil þegar maður er kominn í gang en oft erfitt að byrja og einhvernveginn var ég ekki tilbúinn fyrr en í síðustu viku. Það eru komnir sjö mánuðir!! Já það er eitthvað skrítið við það hvernig maður frestar hlutum.... verð einhvernveginn að hafa það á tilfinningu hvernig útkoman verður.....einhver tilfinning fyrir framtíðinni....að stemningin þar sé góð.

Nú er tími til kominn að bæta fyrir þessa þögn og setja inn það misjafna dótarí sem framkallaðist í skissubókinni minni þrátt fyrir allt. Konuna með biksvarta hárið (neðstu þrjár) er ég ekki að ná. Veit ekki hvað veldur. Þarf að horfa betur eða kannski vantar samþykki.

Þýsk kona skrifar dagbók fyrir utan Mokka

Pirraður ferðamaður á kaffitári

Fyrir utan Mokka

Á Mokka

Á Mokka

Gunni og Kari lesa lesbókina á Mokka

Með mömmu sinni á Mokka

Fyrir utan Mokka

Fyrir utan Mokka

Á Mokka í dag

Arnarfjörður er ótrúlegur!

Við Gabríel kíktum í Arnarfjörðinn á leiðinni suður frá Hómavík þarsíðustu helgi (ekki beint í leiðinni!) Þegar við keyrðum í gegnum Bíldudal og undir skugga fjallsins var eins og að fara í gegnum göng. Þar hljóp yfir veginn minkur með ungann sinn sem varð svo skelkaður þegar hann sá okkur koma að hann fraus á miðjum veginum þrátt fyrir öskrin í móðurinni sem var komin yfir í grjótið sjávarmegin. Ég fór út úr bílnum og var kominn um meter frá honum þegar móðirin stökk til hans og beit hann örsnöggt í hnakkann og var svo horfin í grjótið - allt í einu hendingskasti. Sé ennþá fyrir mér hvernig hún sveiflaði unganum þegar hún sneri sér við. Eina ummerkið um þessa frábæru björgun var svo pissupollurinn á miðjum veginum.

Þetta var fyrsta vísbendingin um að við voru að koma í heim hinnar villtu náttúru! Svo tóku við breiðurnar af gulhvíta sandinum með miklu fuglalífi og Turquoise-litaður sjórinn alveg ótrúlegur.

Sandurinn of freistandi!

Hér að neðan eru myndir af svæðinu fyrir framan Hvestu þar sem kom til tals að planta stóriðju. Í stað þess að springa úr reiði, fylgdi ég fordæmi sonar míns sem sagði bara með sinni aðdáunarverðu yfirvegun "Þvílíkt rugl!". Svo héldum við góða skapinu og nutum allrar dýrðarinnar í botn.

Tekið austan við sandinn hjá Hvestu. Sjá stóra panoramamynd hér

Tekið vestan við sandinn hjá Hvestu. Sjá stóra panoramamynd hér.

Litli munaðarlausi ísbjörninn

Stundum fær maður nóg, og reynir að beina reiði sinni í ... tja... í skapandi farveg! Það veitir ekki á gott ;O)

Þessi hugmynd varð til í dag og gæti verið innlegg í einleikjahátíðina á Ísafirði - ActAlone sem hefst nú í vikunni:

Útbúa litla ísbjarnarbrúðu sem er stjórnað af báðum höndum til að opna og loka munninum og fingurnir verða að tönnum. Sjálfur er maður í svörtum fötum með disk úr stífu glæru plasti um mittið sem nær 1-2 metra út. Á disknum eru nokkrir ísjakar úr frauðplasti. Ísbjörninn, fingurnir og jakarnir eru málaðir með blacklight litum og lýsast því upp í myrkrinu og svo er tungl á stöng sem gefur blacklight birtuna. Jakarnir og tunglið speglast í plastinu.


Nú - leikþátturinn hefst í kolsvörtu myrkri og svo smátt og smátt lýsist tunglið. Ljúft forspil fallega ítalska lagsins Mattinata (Leocavallo) hefst og svo byrjar litli ísbjörninn að syngja:

Ég veit eina eyþjóð í norðri
sem kann ekki að fara með líf
hún rústar og mengar og drepur
því hún þekkir ei alvöru strííííííð
osfrv...

Óþarfi er að birta meira af söngtextanum, en í stuttu máli fjallar hann á nokkuð bjarsýnan hátt um alla þá möguleika sem Ísland hefur til að setja fordæmi í umgengni við sitt umhverfi - í borginni sem í náttúrunni á sjó og landi. Einnig er minnst á hvað við eru nú vel í stakk búin til að gera allskyns tilraunir með sjálfbæra lifnaðarhætti og þróun nýrra orkugjafa sem gætu nýst umheiminum, en í dag eru það bara sýndaraðgerðir. Þetta gerir litla ísbjörninn dapran, en svo sér hann nokkrar dúkkur svamlandi í sjónum. Það eru mannverur sem hafa hrakist frá eyjunni sinni. Hann hjálpar þeim upp á jakann en sér að þarna eru komnir nokkrir vestfirskir sveitastjórnarmenn, hinir og þessir forstjórar og lögfræðingar og einnig Friðrik Sófusson og Össur Skarphéðinsson (öðru nafni Álgerður). Hann sér að enn er von svo hann étur þá og verður saddur og sæll.

Sýningin er hugsuð sem hryllingsatriði - Þegar ísbjörninn litli opnar munninn í fyrstu tónunum svo skín í gular tennurnar verður manni ekki um sel. Hryllingurinn nær svo hámarki í lokin en er í sömu andrá mynd hins ljúfa endis (happy end!), því í þetta skipti var náttúrunni ekki fórnað og vonin fæðist á ný.

Þetta er vissulega illa farið með fallegt lag. La Mattinata er eitt af mínum uppáhalds lögum, og Jussi Bjorling syngur það allra best. Pavarotti var líka vanur að syngja það, en einnig hann hefur tekið þátt í skrumskælingu þess....fyrir svona góðan málstað?

Teiknað

Nokkrar portrettmyndir frá Hamingjudögum á Hólmavík. Var stanslaust teiknandi þessa tvo daga (alls 12-13 myndir), en ég tók smá pásu í dag til að kíkja í Sauðfjársetrið í kaffihlaðborð og sjá furðuleikana og spreytti ég mig þar í hrafnasparki! Við Gabríel höfum gist hjá Siggi Atla eins og síðast þegar við heimsóttum Hólmavík, og er hann sannkallaður höfðingi heim að sækja. Í kvöld elduðum við svo dýrindis læri með öllu tilheyrandi og var gott að slappa af á meðan Spánverjar unnu Evrópumeistaramótið sem þeir verskulduðu svo sannarlega.

Hamingjudagar á Hólmavík

Fyrstur var teiknaður galdramaðurinn á ströndum.

Á Hólmavík er rigningarsuddi, en það stöðvar ekki hamingjuna. Komst vel í gang við portrettmyndirnar eftir að hafa gert þessa kyngimögnuðu hér að ofan. Sé núna eftir því að hafa ekki tekið ljósmyndir af hinum portrettum dagsins en gleymi því ekki á morgun. Sjá nánar strandir.is

Litskrúðugur vefnaður í haffleti....

Ásthildur á Santa Mariu að vinna á tölvunni við röndótta dregilinn.

Eftir súkkulaðiköku hjá vinkonu minni á svölunum á Babalú, heilsuðum við Egill upp á Juan og Ásthildi á Santa Maríu. Síðan var haldið í himneskan hjólatúr út á Gróttu þar sem sungnir voru Napólitanskir söngvar á meðan dáðst var að sólarlaginu speglast í haffletinum.
En nú þarf að sofa smá. Á morgun höldum við Gabríel um hádegi til Hólmavíkur á Hamingjudaga. Hlakka mikið til!

Í sólinni með flottustu konum bæjarins...

...Þórunn Erlu Valdimars, Ragnheiður Þorláksdóttir og Sigrún Jónsdóttir fyrir utan Mokka.

Franskar vinkonur fyrir utan Mokka

Innblástur dagsins....

Að þýða barnaefni eða semja nýtt ennþá betra...?

Barði Einarsson

Bjarni Bernharður

Þegar maður eldist hættir maður öllu experimenti. Sumir kalla það þroska en ég held það sé stöðnun. Ég tek eftir því þegar ég fletti gömlum skissubókum að ég hef staðnað. Myndirnar upp á síðkastið hafa verið ljótar sbr. hér að ofan. Ég þarf nýjan innblástur og þarf að huga að fegurð. Í morgun rambaði ég á teiknimyndina "The Danish Poet" eftir Torill Kove. Myndin segir yndislega sögu sem römmuð er inn af afstrakt myndskeiði sem setur allt í stórt og dásamlegt samhengi. Ég elska svona verk. Minnti mig á litlu fantasíu-fóstur-stúdíurnar frá 2002:

"What a coincidence!"

Fundið fé...?

Síðasta vika einkenndist af endalausri sjálfboðavinnu, eitthvað sem ég lofaði sjálfum mér að lenda ekki í aftur því það sem ég er sjálfur að fást við er bara of dýrmætt. Svo má ekki gleyma því að tíminn er naumur... lífið er stutt. En alltaf segi ég já þegar einhver biður mig um eitthvað sem á að vera svo einfalt mál... þeas fyrir mig. En það er ekki til neitt sem heitir einfalt mál ef það er vel gert!
Jæja! En þetta var samt gaman. Gerði t.d. þetta upplýsingaskilti fyrir Hringsdalsuppgröftinn í Arnarfirði.


Þar fundust kuml og haugfé - beinagrindur af fornmönnum frá 10. öld. Hér er einstakt tækifæri til að búa til spennandi safn sem staðsett er á fundarstað. Að ganga þannig frá að umhverfið sé fært í sama horf og fyrir uppgröft, og hægt sé að horfa ofan í jörðina í gegnum gler og virða fyrir sér fornmenn í gröfum sínum og líta svo upp og heillast af dýrð Arnarfjarðarins. Það fengi örugglega ungt fólk til að hugsa um stund um annað en ipod og sms - og kannski jafnvel fá áhuga á landi, náttúru og sögu. Þetta kalla ég lifandi safn. Fólk á vestfjörðum virðist vera lengi að taka við sér, því ekki fékkst einu sinni smá styrkur til að reisa upplýsingaskilti á staðnum um þennan merka fund úr vestfirskum uppbyggingarsjóði. Kannski skolast olíubrákin úr augunum einhverntímann...

Hér eru svo tvær myndir frá Mokka svo þetta standi undir nafni.

Hörður

Ekki ítölsk heldur Goth á 17.júní!

...í morgun

Læt þær flakka...

Svennó fyrir framan Mokka rétt áður en haldið var á Hornið í Pizza Pescatore og svo
súkkulaðiköku og strawberrymargaritur á Sankta Maria! Tilhlökkunin og eftirvæntingin leynir sér ekki..

Á tárinu í gærmorgun... Vantar eitthvað mikið í þessa mynd..

...og lífið vantar í þessa. Á Mokka í fyrradag.

Síðustu myndir...

Ég hef gert nokkrar myndir að undanförnu sem hafa bara ekki verið nógu góðar þegar upp er staðið. Því hef ég ekki sett inn myndir í smá tíma - hélt líka á tímabili að ég væri að hætta að geta teiknað sem gerist stundum þegar pressan frá aðkallandi tæknilegum verkefnum er orðin óbærileg. Það er svona aðferð náttúrunnar til að maður lifi af! En svo gerði ég nokkrar myndir svona rétt síðustu dagana sem eru bara OK!

Sólríkt á Mokka í dag..

Á Tárinu í morgun..

Jón Axel oflr. á Mokka í gær..

Svakalegur Doddi á Mokka (síðustu viku). Er þessi maður til?