Japanskur pensilpenni

Kaffitár

Doddi var svo vinsamlegur að kaupa 5 stk af japanska pensilpennanum hjá MUJI í London, sem er draumaverkfæri fyrir skyndiskissur.

Mokka

Sunnudagsmorgunn....

Amors örvar og vöfflur með rjóma

Schubert á Mokka

Reynir Axelsson veltir fyrir sér Vetrarferðinni

...mannlífslýsingar...

Rauðhærði fastagesturinn

Ragnar og Bjarni Bernharður

Staðgóður skammtur.

Fallegur vinahópur...

...og ég njósnandi! (Ljósmynd HL)

Laugardagsmorgunn 1. mars 2008.

Tvær perlur með kaffi og vaxlitum

"Mokka är ett mycket mysigt och varmt café." - Sara les ævisögu Johnny Cash

Anna fær sér te og les blöðin á Mokka

Reiðilestur

Mokka 24 feb.08

Umræðan í samfélaginu, fréttir og fjölmiðlar hafa ekki ýtt undir bjartsýni og trú mína á framtíðina síðustu daga. En þá er kannski gott að fá bara eitt prívat reiðikast sem hljómar svona:

Held að það hafi aldrei verið jafn illa komið fyrir okkur og nú. Ekki af því að bankarnir eru gjaldþrota, heldur er allt önnur og alvarlegri krísa í gangi.

Íslenska þjóðin veit ekki lengur hvað hún stendur fyrir. Henni má lýkja við fyrrtan einstakling sem hefur gengið of langt í misnotkun og neyslu - sjálfsmyndin gjörsamlega í molum undir hörkulegu yfirborði. Einstaka veikar og óöruggar raddir samviskunnar berast úr djúpi þjóðarsálar, en þær eru umsvifalaust kæfðar, og spillingin, neyslan og yfirgangurinn heldur áfram.

Það þarf að treysta innviði samfélagsins. Hvaða innviði? Trillukarlinn sem má ekki veiða? Einstaklinginn með góðu hugmyndirnar en hefur ekki tíma til að staldra við og koma þeim á koppinn? Eða er verið að tala um manninn sem rekur vinnuvélafyrirtækið? Já hann þarf virkjun og stóriðju!

Það þarf að hlúa að velferðarsamfélaginu. Nú? -Er ekki nægt vöruúrval? Matur og lyf. GSM samband og háhraðanet. Er það eitthvað fleira sem þú vilt?

Andlit þessa þjóðfélags eru ráðamenn sem ganga fyrir græðgi og eru í hlutverki skaffarans sem gefur næsta skammt. Einn slíkur ráðamaður var í Kastljósi um daginn og sýndi okkur glansmyndir af olíuhreinsunarstöð í myrkri. Hann andvarpaði mikið þegar ungur maður frá Framtíðarlandinu taldi upp fullt af spennandi kostum til að byggja upp mannlíf og starfssemi á Vestfjörðum. Í huga þessa durgs kviknaði ekki á neinu ljósi. "Mengun?? Hver segir það?" hváði hann ábúðarfullur þegar minnst var á mengun samfara slikri verksmiðju. Það ætti að vaða inn í stofu, heima hjá svona mönnum, á stígvélum löðrandi í hráolíu. "Olíuhreinsunarstöð og Háskólasamfélag geta farið vel saman!" Hættan sem steðjar af þessum vel útlítandi ómenntuðu, fáfróðu og hæfileikalausu mönnum er mikil, því þjóðin er að bíða eftir nýjum skammti - sem bara þeir geta skaffað.

Þjóðin - það er ég og þú. Er ekki kominn tími til að hætta þessari neyslu, skipta um hugarástand og flæma þetta pakk út í hafsauga?

Hér er svo smáa letrið. Á þessari síðu er fullt ritfrelsi enda vistað hjá Google. Um það gilda EKKI íslensk fjölmiðlalög, sem stuðla að því að hefta alla réttmæta gagnrýni sem ráðamenn hafa ekki velþóknun á.

Nokkrar skissur þessa viku

Ljós og litir

Björn Birnir milli Egils og Óla

Sváfnir

Una

Stund milli stríða

Mokkamær lærir undir próf

Sögur af mönnum og málefnum...

Sveinn, Ragnar og Kristján hlusta einbeittir á Hörð segja frá

Hörður reis upp úr kör, horfði í spegil og dreif sig niður á Mokka þar sem honum var fagnað. Síðan hófst mikið og fljölbreytt spjall um BF og S-hóp, V og Lögmann, Dson Dómara og auðvitað ISól. Þetta var allt samviskusamlega skráð af undirrituðum.

Húsbóndinn að Brennholti er fallinn frá. Mikið ævistarf að baki sem hefur verið mér fyrirmynd og veganesti allt frá því ég man eftir mér til þessa dags. Efst í huga er þakklæti fyrir leiðsögn og það að fá að alast upp í paradís við sjálfsþurftarbúskap (var ekki í tísku þá!) sem kenndi mér allt sem ég kann í dag.

Á Mokka

Gunnar Þorri og Kari fletta blöðum á Mokka

Vantar neistann

Prjónað með rauðu

Myndin sýnir hvernig örvæntingarfull tilraun leiðir bara til andlausrar niðurstöðu, þegar einlægur áhugi er víðsfjarri. Frá kaffihúsinu verður sjónarhornið allt of þröngt - dag eftir dag, mánuð eftir mánuð, ár eftir ár...

No subject in sight

Still life in coffee, pen and watercolour

Á mokka í dag

Í sveitinni

Pabbi heima í sveitinni í gær. Búinn að sjá nóg.

Að tengja sig við eitthvað...

Ég ákvað að vanda mig í dag (áhrif frá villimanninum Zizek og kannski frekar Gilles Apap fiðluleikara, sem voru báðir í ríkissjónvarpinu í gærkvöldi). Einnig sagði ég nýlega upp tveimur verkefnum sem ég hafði lofað en höfðu breyst í ógurleg skrímsli sem voru að leggja mig í rúst (Hanna nýja iðntölvu fyrir vetnisframleiðsluvél og svo myndskreyting á geisladiski) Hvortveggja mjög skemmtileg verkefni sem gaman hefði verið að glíma við, en nú er ekki réttur tímapunktur hjá mér. Ég er í viðkvæmu jafnvægi eins og vinkona mín var vön að segja og finn að ég verð að hafa jarðsamband. Held ég hafi náð svoleiðis sambandi í þessarri mynd á Mokka í hádeginu í dag. Já ...sáttur.. þrátt fyrir allt.

Á Mokka í gær svo lítið bæri á.

Barði í kaffi

Á mokka

Fiðluleikarinn og píanistinn

"The drawing detective"

Fyrsta commisioneraða leyndó skissan

Myndin hér að ofan sem gerð var í gær, varð til með nokkru sérstökum hætti. Helga Lucie mokkastúlka vildi gefa vinkonu sinni mynd í afmælisgjöf. Ég fékk að vita að viðfangsefnið kæmi á Mokka eftir hádegi og það stóð heima. Ég fór leynt með tilburðina með pensilinn og hvarf svo af vettvangi þegar ég hafði fest mómentið á blað. Svo innrammaði ég myndina og afhenti í dag. Þá fékk ég að vita að hana hafði grunaði að ég væri að teikna sig en hún var alls ekkert viss.
Það er kannski engin tilviljun að þetta gekk svona vel, því "frændi" í Rómaborg og alnafni, Tom Ponzi (sjá www.tomponzi.it) var einn þekktasti einkaspæjari ítalíu.
Ég er að hugsa um að leggja þetta fyrir mig hér og nú. Þeir sem vilja fá óyggjandi sannanir geta ráðið mig til starfans. Í stað ljósmyndavélar nota ég skissubók til að fanga athæfið, hvort sem það er við kaffidrykkju, framhjáhald eða bara hvortveggja. Ef ekkert markvert upplýsist þá fæst allavega góð gjöf! Pantið hér.

Ekki er allt sem sýnist...

Það kemur fyrir endrum og eins að ég þurfi að segja frá snýkjuvespum sem lifa á íslandi og eru eflaust litskrúðugustu skordýrin á landinu. Þá verður til skissa eins og þessi hér sem ég gerði til að útskýra litadýrð þessara pínulitlu sérhæfðu furðuverka náttúrunnar, en hún er af tegund sem heldur sig í nágrenni við sóleyjar! Erfitt er að finna þessi dýr án þess að vera með skordýraháf því þau eru aðeins um 1-2mm og snarar í snúningum, enda má engan tíma missa því þær þurfa að finna egg annara skordýra (yfirleitt af einni ákveðinni tegund) til að verpa eggjum sínum í.

Í íslenskri náttúru má allstaðar finna stórkostleg lífríki sem auðvelt er að fara á mis við ef þeim er ekki gefinn gaumur. Slík lífríki þrífast á svæðum sem oft eru kölluð "auðn" af þeim sem ættu að vita betur. Hvað ætli hafi verið slátrað mörgum milljónum snýkjuvespna undir Kárahnjúkastíflunni? Hvað mörgum tugum af nýjum tegundum?
Skiptir það nokkru máli og hverjum er ekki sama. Hvað skiptir máli? "Nothing matters!!" var Steinar Sigurjónsson vanur að segja með áherzlu. Indverjarnir höfðu kennt honum þau djúpu sannindi.