Original stuff

Fór á útgáfutónleika Ólafar Arnalds núna áðan. Músikin hennar er fín og viðkvæm og mjög mikið hennar eigin. Töfrandi. Ég hlakka til að hlusta á diskinn heima í ró.

Sinfó og dauðaþema

Það eru ár og dagar síðan ég fór á sinfóníutónleika, en í kvöld var á dagskránni meðal annars "Eyja hinna dauðu" eftir Rakmaninoff sem var inpírerað af samnemdu málverki Arnold Böcklins. Pabbi hafði svo tengt myndina við Ísland, því ekkja Berna lét mála verkið eftir lát hans, en hann hafði einmitt verið á Íslands tveimur árum áður en hann lést. Því var smá ljósmyndasýning í anderi háskólabíós til að segja þessa sögu. En verkið var magnað, og á meðan rissaði ég upp þessa mynd af sinfó með japönskum pensilpenna.


Eftir hlé var flutt Sinfónía nr. 14 op. 135 eftir Sjostakovítsj sem ætlaði alveg að ganga að manni dauðum enda um dauðann út í gegn. Sjostakovitsj er alltaf spennandi, en stundum of langur. Hafði nægan tíma til að dunda mér við næstu mynd.


Þessar tvær myndir eru svolítið frábrugðnar því sem ég er vanur að gera, en góð æfing. Er ánægður með einföldunina í þeirri fyrri - hugsaði til Gylfa Gíslasonar og hvernig hann notaði blek og pensil, t.d. myndirnar sem eru á skiltunum á Þingvöllum, það síðasta sem hann lét eftir sig og með því besta.

Hún Tedda mín...

      

Það er eins og í gær að Theódóra var eins og á myndinni hér til vinstri, en í dag bauð hún pabba sínum í bakaríið þar sem hún er að vinna. Það var gott að hlýja sér í kósí horni og drekka te með skrítnum píramíðalöguðum tepoka. Takk fyrir mig Tedda og til hamingju með vinnuna!

Tækni og portrett

                        

Ljósmyndað með Nokia

Skrítið að vera í allt öðru hlutverki á tölvusýningu en maður er vanur... og þvílík frelsun. Frá kl 17:00 - 21:00 var ég franska vélmennið sem teiknaði portrett og stýrt af hugbúnaði frá TM-Software. Skemmti mér konunglega. Var sérstaklega ánægður hvað mér tókst í raun vel upp þrátt fyrir litla æfingu í protrett síðustu árin. Þetta er eins og að hjóla. Maður rifjar það upp á stundinni og bætir sig svo bara strax. Svo var bara svo gaman að geta verið í þessu hlutverki innan um allt tölvudraslið - svipað og að teikna á kaffihúsi, en contrastinn bara enn meiri! Gerði samt aðeins fjórar myndir á þessum tíma. Fyrstur reið á vaðið lífskúnstnerinn Elías Halldór og notaði ég kaffi á hann, síðan Friðrik Sigurðsson fyrrverandi forstjóri, einn stofnenda Tölvumynda og gamall skólabróðir úr MH. Svo var það laglegi franskættaði strákurinn sem var bara æðislegt að teikna og tókst vel, og síðast unga konan sem var erfið! En var búinn að drekka mikið freyðivín, og því var þetta ekkert nema ánægjan og daður út í eitt....!

Fallega ljót mynd

Set þessa mynd hér þrátt fyrir að hún sé ekki fullkomin. Fullkomið er ekki spennandi. Fallega ljót mynd er spennandi. Annars þarf ég að teikna portrett á tölvusýningu nú á fimmtudaginn (Tækni og vit, Fífan í Smáranum, Kópavogi) Komið á básinn hjá TOK og fáið fallega ljótt portrett frítt .

Heimspekingar í marz

Þessir tveir heiðursmenn voru í hressari kantinum á Mokka eins og sjá má. Hörður fór um víðan völl eins og honum er lagið - Söngur villiandarinnar, aldur og uppruni alheimsins, framsóknarflokkinn, sjúkdómar og lyf var m.a. það sem bar á góma. Bjarni var einstaklega smart í tauinu; litasjatteringar frá ljósbrúnu yfir í vínrautt gegnum græna tóna. Já við furðufuglarnir þurfum ekkert að læðast meðfram veggjum.

Annars er framundan helgi upp í sveit. Tvær vikur liðnar og við feðgarnir hittumst á ný á morgun. Haukur Már farinn til Berlínar en kemur aftur með Zizek seinni hluta marz mánaðar rétt á eftir Alexei Monroe sem verður í RA 22. marz, Adrienne að koma að norðan á morgun, Unnur María að gifta sig í þessum skrifuðu orðum og veizlan í RA í kvöld.
Ég þarf að halda höfði, má ekki missa fókus, verð að vera eins og brjálaður fransmaður sem veit að helsta dyggðin er skilvirkni. Get ekki verið skáldlegur núna (!) því ég er í lógískum fasa. Reyni að láta myndirnar segja annað...

Spara blöðin...

Þessa mynd gerði ég 11. nóvember 2006 á tónleikum Egils Ólafssonar í tilefni útgáfu disksins Miskunn Dalfiska. (Ein af þessum myrkraverkum!) Var að ramma hana inn fyrir hann, en komst að því mér til mikils hryllings að aftaná sitthvorri síðunni eru þessar tvær myndir hér að neðan sem hafa mikla tilfinningalega þýðingu fyrir mig!

      

Hérmeð eru þær gerðar ódauðlegar í stafrænu himnaríki. Svona hefnist manni fyrir að spara pappír... þegar skissubókin kostar heilar ISK 200 í Tiger! Ansinn! Hvernig væri nú að fara að mála stórar myndir í olíu og hætta þessarri naumhyggju og dútli! Nei nei, bara að jóka :o)

Motivated execution

      

Þó þessar tvær myndir nái engan veginn að vera líkar þeim manneskjum sem þær eru af, þannig að þær þekkist, þá ná þær samt stemmningu augnabliksins og þar með kannski meira af manneskjunni heldur en ef einungis hefði náðst svipur. Myndin af Gabríel var gerð á tveimur mínútum rétt áður en við fórum í göngutúr upp í sveit í gær. Hann hætti að geibbla munninn í nokkrar sekúndur og ég náði honum! Mynd af stoltum syni eftir stoltan pabba. Hin er Ólöf að vinna á Tárinu í morgun. Tókst ekki að klára hana, trefillinn var skrautlegur og hefði gert mikið, og einnig hefði ég viljað klára fótlegginn betur. Samt ánægður. Tvær myndir gerðar af réttri motívasjón - hrifningu!

Einn og hálfur hringur

Hörður á mokka.

Hitti Bjarna Bernharð og Hörð Arinbjarnar á Mokka í dag. Hörður var nýkominn af spítala. Rétt að ná sér eftir alvarlega berkjarbólgu. Hann er allur að koma til. Svo var gala dinner í Perlunni fyrir briddsarana nú í kvöld. Fjórir réttir á einum og hálfum hring umhverfis Rvk. Sat með Tomasi Brenning sem er tæknilegur keppnisstjori Icelandair Open (Star wars) og Leilu konu hans sem er stórskemmtileg og eldklár stelpa, ásamt Björgvini og Sveini Rúnari spilurum og fínum piltum.
Er búinn að fá yampppodinn mp3 spilarann minn til að virka! Nú er bara að koma upp þróunartólum og þá get ég farið að hanna ponsann. Fannst tilvalið að nota þessa þróun hjá Jesper Hansen því hann er með sama örgjörvann og sama LCD skjáinn. Ekki auðvelt að stíga fyrstu skref í ARM7 hönnun alveg á eigin spítur! Segi frá hvernig þessu miðar áfram hjá mér í framtíðinni.
Hlakka svo til að fara í sveitina á morgun með mínum æðislega Gabríel syni og vini! Slappa af í faðmi dalsins og koma svo endurnærður í baráttuna aftur á sunnudagskvöld.

Hendrix og blús við kertaljós

Og áfram held ég að teikna myndir í myrkri! ...að þessu sinni alveg dauðþreyttur. Hef undanfarna daga verið að stússast í tölvutæknimálum varðandi bridge hátíð (Icelandair Open), mikið stress en ansi gaman. Vildi samt ekki missa af Dóra og Bjössa í Domo nú í kvöld. Laumaðist því burt eftir að mótið var sett og kreisti fram síðustu einbeitinguna í þessa misheppnuðu mynd. Því miður- því Björn Thoroddsen er í raun svo létt að ná, með sín frábæru karaktereinkenni! En allt kom fyrir ekki. Svo vantar bæði Jón Góða og Dóra á myndina! Æ.

Grænar myndir

Þegar maður sér engan mun á græna litnum og þeim bláa (sem er reyndar bara eðlilegt í birtunni á ölstofunni), öllu heldur þegar myndirnar eru orðnar svo ljótar að enginn hefur ánægju af, þá er kominn tími til að tygja sig heim. Að öðru leiti alveg ágætis kvöld! Set þessar skissur hér til viðvörunar! (Kristrún (?), Jón Þór og Egill.)

                  

Næring dagsins

Í allri þessarri umræðu um kynferðislega misnotkun, andlega kúgun og annað sem er svo gaman að velta sér upp úr, hjólaði ég upp á fjögur ungmenni í Austurstræti með skilti sem á stóð "HUG ME!" stórum litríkum stöfum. Stoppaði eins og í leiðslu og að mér vatt sér þessi unga kona. "Come and get it!" var kallað til mín, og við bara föðmuðumst. Hjólaði svo af stað með nýja von í brjósti, á meðan grár massinn leið framhjá, heltekinn af nýjustu fréttum af Breiðavík.

Sat frábæran fyrirlestur Stefáns Pálssonar í ReykjavíkurAkademíunni á vegum Hagþenkis um fræðirit og stöðu þeirra í gærkvöldi. Stefán var fyndinn og frjór og fór á kostum. Þetta símadútl var til á fyrirlestrinum... æfingar sem leiða vonandi einhverntímann til animation sem verður öll í slíkum fantasíuheimi.

Annars er framundan markviss vinnutörn næstu þrjú árin, þar sem ekki má slá slöku við. Þarf ekki að óttast meðan draumaveröldin er innan seilingar og jafnvel útbreiddur faðmur á næsta götuhorni...

Skilyrðing bankanna

Er að skoða möguleika á evruláni til að losna við helstu skuldir, svo sem yfirdrátt og skattaskuld sem er hvortveggja á bullandi vöxtum. Held að það sé sniðugt að taka lán í erlendri mynt, óverðtryggt og losna þannig við að borga vaxtabætur sem bankarnir lifa á. Er maður þá kannski að grafa undan lífeyrissjóðakerfinu íslenska - að það hrynji bara til grunna ef vaxtabæturnar hverfa? Ekki að ég skilji þetta baun! En, finnst eitthvað undarlegt þegar maður hefur alla sína hunds og kattar tíð, legið með peningana meira eða minna í sama bankanum honum til ráðstöfunar, þá sé maður tilneyddur til að setja heimilið sitt að veði til að fá pínu ponsulítið lán. Svo þegar borið er saman óverðtryggt lán sem tekið er í erlendri mynt og svo lán í íslenskum krónum með verðtryggingu þá bara dettur andlitið af manni. Hvernig er hægt að blekkja þjóðina svona, ... eða eru allir að átta sig. Já það er líklega þetta sem evru umræðan snýst um!

Um þessar mundir er ég mikið að spá í framtíð fyrirtækisins míns. Hingað til hef ég ekkert verið að presentera það sérstaklega - menn hafa leitað til mín með verkefni, en nú er ég í stakk búinn til að bjóða lausnir að fyrra bragði, og er að spá í hvernig best er að stilla þessu upp - kynna það sem maður hefur fram að færa - bjóða heiminum inn.

Gengur vel í tækniþróun, (og því er engin spennandi mynd um þessar mundir - tæknikallinn er svo andlaus á þessu sviði). Tókst að búa til ansi góða magnararás fyrir lágspennu. Get núna lesið beint af vogarsellum og þrýstinemum td. nema með 50mV útslagi. Gott að þetta er komið - mikilvæg eining til að fullkomna vaktaralínuna.

Já, þessi mynd... vildi bara setja eitthvað, en stundum er það jafnvel verra! Því hún er algert rusl, handónýt myndbygging og hvorki fugl né fiskur. En set hana samt, því hún heitir Afurð geysimikillar ómeðvitaðrar skilyrðingar (á ensku Product of severe unconcious conditioning).

Morgunverður fyrir 250 manns

Til að brjóta upp hættulega rútinu eða öllu heldur til að hrista aðeins upp í tilverunni þá sótti ég um vinnu í eldhúsi og var ráðinn. Ekki fulla vinnu - hef enganveginn efni á því. Verð til taks í neyðartilfellum þegar bráðvantar hjálparhönd. Fyrsti vinnudagur var í gær - mættur kl. 06:00 til að útbúa morgunmat fyrir 250 manns. Ég ásamt fjórum röskum konum, höfðum 2 tíma til stefnu. Tók skurn af eggjum í um klukkustund! Og ég sem hélt að continental breakfast yrði bara til af sjálfu sér! Í beinu framhaldi var svo útbúinn hádegismatur. Ruby vinkona og matselja er frábær kokkur. Stemmningin er mátulega stressandi en allt er vel skipulagt og bara mjög gaman. Svo kl. 13 var ég búinn, og satt að segja var ég búinn að vera restina af deginu. Svona þurfa konurnar í eldhúsinu að vinna alla vikuna, fyrir kr. 800 á tímann (fyrir skatta). Og ég er í þessu til að fá hressandi tilbreytingu! Þetta er nú meira niðrávið snobbið hjá mér! Hvað svo sem má kalla þetta, þá skila ég góðri vinnu og brýt ekki allt of mörg bollastell.

Verra var að ég hefði viljað fara í matarboð hjá Ollu og Emiliano um kvöldið, þar sem kvikmyndagerðarkonan Aliona van der Horst var líka boðið svo og fleiri vinum, og Emiliano ætlaði að elda lamb. Ég afboðaði komu mína og sofnaði útfrá kassanum um kvöldmatarleitið alveg útkeyrður.

Emiliano Monaco er búinn að stofna Reykjavik Documentary Workshop, og var fyrsta verkefni að sýna myndina Voices of Bam efir Alionu van der Horst á fimmtudagskvöldið var í Norræna Húsinu. Myndin fjallar um áhrif jarðskjálftans á fólkið í borginni BAM í Íran 2004. Myndefni og frásagnir fólks sem eftir lifðu segja átakanlegar sögur, sem raðað er saman á nærgætinn og alúðlegan hátt, án nokkurrar skrumskælingar. Þetta fannst mér nokkuð vel af sér vikið, þó svo að stundum hafi myndin verið einum of látlaus. Takk RDW og hlakka til að sjá meira!

Barði Einarsson er kominn aftur til Íslands. Þetta skilja bara vinir mínir eins og margt annað sem ég skrifa hér. Það er skrítið að eftir 17 ár, þá er eins og Barði hafi bara verið hér síðast í gær- hann hefur ekkert breyst! Mér finnst hinsvegar að hálf ævi mín hafi liðið hjá á þessum sama tíma.

Ennþá held ég áfram að njósna um fallegar konur. Í staðinn fyrir að teikna Ágústu Evu á Kaffitári, þá var önnur sem sneri vanganum að mér fyrir valinu. Brosti hinsvegar til Ágústu Evu, og fékk Silvíu Nætur viðbrögð í formi niðurlægjandi fliss! Já ég átti það svo sannarlega skilið :o)
Þó handbragðið sé ennþá ekki orðið eins laust og ég hefði óskað, þá er ég ánægður með fínulegu teikninguna.

Deginum reddað

Já, erfiður dagur. Reyndi allt til að fá andlega næringu, því það var viðbúið að tölvuvesen yrði yfirþyrmandi í verkefni sem ég hef tekið að mér, og sú var heldur betur raunin. Ekkert er eins leiðinlegt og að glíma við illa hannaðan hugbúnað og reyna að fá hann til að virka (nb ekki eigin hugbúnaður!), þar sem vandamálið snýst um hvað er að blokkera netskeyti - af hverju virkar þetta ekki á server, en keyrir fínt á annarri vél - af hverju virkar það ekki sem service osfrv osfrv. Og maður freistast til að halda að hægt sé að nota lógískt innsæi í svona málum þegar þetta er bara lásí böggur! Þá er bara að sætta sig við málamiðlun; lausn sem lætur þetta ganga einhvernveginn, en langt frá því að vera eins og maður vildi. Held að 90% af tölvumönnum glími við svona vandamál á hverjum degi.

En svona vitleysa er ekki fyrir mig. Þessvegna þurfti ég að ramma inn þessa raun, annarsvegar með lítilli skissu á kaffitári snemma í morgun, og svo kvöldstemmningu á Hljómalind nú fyrr í kvöld.

      

Ennfremur fór ég að sjá Little Children með Hauki Má áðan. Myndin byrjaði svo vel og var svo áhugaverð framan af, en svo tók handritið allt í einu stórskrítna U-beyju þs reynt var að taka þræðina alla saman í einhverja fyrirsjáanlega lausn! Það var svo mikill óþarfi og gekk hreinlega að myndinni dauðri. Samt mjög gaman og þess virði að sjá hana!
Þarmeð var deginu reddað og ég lifði af.

Mokka og ofurþéttir

Kaffi Mokka var eitt sinni daglegt brauð, en nú kíki ég inn ekki oftar en einu sinni í viku. Mokka var forboðinn staður þar sem reykurinn umlukti alla gestina, og sögurnar urðu ennþá meira spennandi fyrir vikið. En svo varð Mokka reyklaust kaffihús, og breyttist þarmeð í kaffihús fyrir fínar frúr á sunnudögum, og vöfflusalan rauk upp úr öllu valdi. Nú er að myndast einhverskonar jafnvægi - fastagestirnir sem ruku burt í fússi hafa brotið odd af oflæti sínu og láta nú sjá sig á ný, og andinn er að verða eins og áður. Ja, næstum því. Bitið vantar í staðinn!

En ef meiningin er að hitta fólk að kvöldlagi, og spjalla saman, þá er Mokka ennþá rétti staðurinn. Þessar frábæru innréttingarnar geyma nær 50 ára sögu staðarins, og þögnin og viftan skapa stemmninguna.

Í kvöld hitti ég nokkra solid Mokkamenn, Hörð, Dodda og Gunna rafvirkja. Óli kínafari leit einnig inn, og spáðum við í tækniundrin sem hugsanlega geta bjargað þessum heimi. Ég sagði honum frá ofurbatteríinu sem verið er að hanna - við megum ekki láta glepjast af einhverri vetnislausn, sem er eingöngu lausn fyrir olíufélögin. Vetnið er nefninlega hentugt til fylla á farartæki ef þú ert að leita dauðaleit að eihverju í stað olíu. En það er verið að endurbæta rafhlöðuna, eða öllu heldur þéttinn. Hverjum hefði dottið í hug að endurbæta hann! Jú, hann heitir Dr. Joel Schindall, og er linkurinn á þessar rannsóknir hans hér. (Best að skoða þessa síðu í IE)
Það tekur nokkrar sekúndur að hlaða þétti. Og hann endist yfir 300.000 hleðslur. Hvernig væri að komast frá Reykjavík til Akureyrar á einni hleðslu á rafhlöðu á stærð við venjulegan bílgeymi?

Jói Pálma

Á Kaffitári þann 12. mars 2004,
þar sem við vorum að teikna hvor annan

Jóhann Pálmason garðyrkjumaður og góður vinur kvaddi þennan heim. Ég vil þakka fyrir þau ánægjulegu, en allt of stuttu kynni sem ég átti af Jóa. Frá því ég kynntist honum fyrst, fyrir um fjórum árum og þar til við tefldum síðustu skákina á Kaffitári fyrir tæplega tveimur vikum síðan, eru ógleymanlegar stundir við leik og störf, sem ég mun varðveita alla mína tíð.

Jói var einstaklega vandaður maður, ljúfur og traustur. Hann gerði miklar kröfur til sjálfs sín og aldrei heyrði ég hann hallmæla annarri manneskju. Hann leitaðist við að skilja aðra og var alltaf tilbúinn að veita hjálparhönd. Jói bar mikla virðingu fyrir lífinu og kom það vel fram í þeirri vandvirkni og alúð sem hann sýndi gróðri jarðar, og einnig í umgengni hans við annað fólk. Virðing fyrir öllu sem lífsanda dregur - fyrir sjálfum sér sem og öðrum manneskjum. Þessi lífsafstaða Jóa var mér oft mikil og góð lexía.

Þau tvö sumur sem ég fékk tækifæri til að spreyta mig í garðvinnunni með Jóa voru fyrir mér eins og að upplifa ævintýri. Með hverjum nýjum garði var nýtt verk að vinna, og Jói stjórnaði mannskapnum með sinni einstöku ró og yfirvegun. Verkvit Jóa var mikið, enda var hann fagmaður í sinni grein en einnig bjó hann yfir mikilli útsjónarsemi og skipulagshæfileikum. Dugnaður hans smitaði útfrá sér, allir lögðu sig fram og flókin verk voru unnin létt og tíminn flaug því lífsgleðin var allsráðandi.

Að því kom að við spreyttum okkur saman í skák, og var þá ekki aftur snúið. Vinnudagur byrjaði yfirleitt á því,að teknar voru nokkrar 5 min skákir á litla kaffihúsinu Kaffitári þar sem Ragga lagaði morgunkaffi. Þetta var hressandi leið til að vakna, og voru oft miklar sviftingar á skákborðinu og klukkubarningur, sem þó yfirgnæfði aldrei fuglabjargið; kaffikallana sem ræddu þjóðmálin sín á milli, og þar lág mönnum oft hátt rómur. Á þessum tímum hefur Kaffitár eflaust verið háværasta kaffihús í Reykjavík fyrr og síðar. Þetta reyndist frábær upprifjun á skákiðkuninni, og í framhaldi var stofnaður skákklúbbur með fleiri vinum sem tefldi á miðvikudagskvöldum í eldhúsi RA. Jóa vantaði aldrei á þær æfingar. Skákirnar við Jóa voru alltaf stórskemmtilegar. Við reyndumst vera álíka sterkir, báðir mátulega agressífir en tókum aldrei óþarfa áhættu að okkur fannst! Þó að við værum ekki að vinna saman við garðvinnu, og skákklúbburinn í varanlegu sumarfríi, héldum við Jói áfram að tefla stutt skákeinvígi á Kaffitári, og nú síðast í desember og einnig eftir áramót. Skákirnar þetta tímabil voru yfirleitt þannig að Jói tefldi 1. e4 - Rf6 2. e5 - Rd5 3. c4- Rb6 4. d4 osfrv á svart, en ég tefldi yfirleitt sikileyjarvörn með svart sem hann svaraði 2. b4, og spunnust alltaf mjög spennandi skákir úr því.

Nú þegar ég hugsa til baka, þá bregður ekki skugga á eina einustu minningu um samneyti við Jóa. Allt voru þetta ótrúlega gefandi stundir. Jói kunni að kalla fram það besta í hverri manneskju, með sinni hlýju persónu þar sem stutt var í húmor og glettni. Það er því með miklum söknuði sem ég kveð Jóa Pálma, þennan einstaka heiðursmann.

Jói! Takk fyrir skákirnar. Takk fyrir samveruna. Takk fyrir alla hjálpina. Takk fyrir allt sem þú kenndir mér. Takk kæri vinur.

Stíft mál

Ég hef ekki við að vinna úr því sem ég upplifi. Var þess óþyrmilega var, þegar ég settist upp í bíl hjá Bárði, sem er alltaf með nýja (og yfirleitt) spennandi músík HÁTT stillta. En í stað þess að pirrast uppfyrir haus, gat ég leitt það hjá mér og hugsaði sem svo; enn eitt material sem hellist yfir mann - best að vera ekkert að berjast, látum það bara koma. Við vorum að fara að sjá kvikmyndina Babel (Alejandro González Iñárritu), sem var mögnuð. Í fyrradag sá ég Grizzly Man (Werner Herzog) sem er stórmerkileg heimildarmynd. Ég fór í leikhús í síðustu viku og sá Bakkynjur eftir Evripídes, sem var ekki góð sýning (Eini plúsinn var Guðrún Gísladóttir í sínu hlutverki sem móðirin, og leikmyndin. Mikið efni í frábærum texta sem hefði mátt leikgera svo spennandi, en í staðinn var látið nægja að þylja upp textann, og það svo illa að maður nennti varla að leggja við hlustir).

Nú vil ég frið og ró. Skammtímaminnið orðið ansi fullt, og langtímaminnið þarf sinn tíma. Í stað þess að þessu sé uplódað yfir í límheilann á ljóshraða, þá á sér stað þarna á milli, dularfull síun og úrvinnsla sem tekur skynjun yfir í tilfinningu, og aðeins það fest í taug. Og eftir þennan orkufreka process, þá veit ég alltaf hvað mér finnst um allt! ... en kannski ekki hvers vegna!!

Já enn ein konumyndin. Stilli mér upp óhikað og horfi stíft. Það er í lagi, ef maður fær leyfi, sem er veitt á mjög subtle hátt. Myndirnar eru að verða í stífari kantinum -ekki gott. Bæti úr því næst.

Hann barðist til fátæktar!

Var nokkuð konstrúktífur í dag. Byrjaði í morgun að semja um skattaskuld hjá tollstjóra. Gerði þvínæst þessa mynd á Kaffitári, sem er í það stífasta, en samt svolítið spennandi í litum, og varði svo deginum í að hugsa um að skynsamlegt væri nú að taka upp á því að breyta rétt og ná mér upp úr þessu fjárhagsbasli! Og viti menn - þá bara dúkka upp tvö ný verkefni sem redda þessum janúarmánuði. Hver var að örvænta? Ég bara spyr!

Ein fallegasta kona.....

Burt séð frá því hvort maðurinn sjálfur sé einhverskonar ílát eða túpa sem næring fer inn um eitt og út um hitt, þá hefur hann gegnum tíðina verið upptekinn við að búa til hverskyns ílát- fyrst og fremst til að flytja eða geyma mat og drykk, og hefur þessi hæfileiki eflaust skipt sköpum í þróunarferli mannskepnunnar. Leirker og önnur ílát sem finnast í jörðu gefa ýmislegt til kynna um tækni og menningarstig þeirra þjóða sem þau skópu. Stórkostleg leirker grikkja bera vott um mikið listfengi og verktækni á háu stigi.

Nútímamaðurinn hefur ekki alveg skilið við ílátið, þó svo að vatnið komi úr krana og maturinn í seilingarfjárlægð í ísskápnum. Þessi frumstæða eðlishvöt að forma ílát hefur tekið á sig nýja mynd, nefninlega í formi svokallaðra umbúða. Og í stað þess að eitt ílát var notað hér áður fyrr, þá er sérhver vara, hvort sem það er matvara eða eitthvað annað, afgreidd í sínu eigin sérstaka íláti. Þetta finnst mannfólkinu alveg fínt og sjálfsagt mál. Ílátið hefur verið fullkomnað. Það þjónar ekki eingöngu flytjanleika heldur smellpassar þetta inn í samfélag nútímans þar sem mikilvægt er að vita hver á hvað og hvað er hvað, því allt skal vera aðgreint, hefur sinn verðmiða, og undirstrikar hversu úrvalið er nú mikið. En svo fer þetta yfirleitt sama veg, niður meltingarveg og ílátin öll lenda í mikilvægasta íláti allra íláta - svarta ruslapokanum.

Þegar fornleifafræðingar framtíðarinnar grafa upp rústir vorrar siðmenningar, hvaða einkunn skildum við fá fyrir okkar blessuðu umbúðamenningu?

Datt þetta svona í hug þegar ég var að taka til í eldhúsi RA. Já það er sko nóg af sorpi. Annars stakk Varði hausnum inn til mín, og kíktum við á náttúrukaffihúsið Hljómalind áðan, og þar sat ein af fallegustu konum landsins við tölvu. Náði henni alls ekki (!) en læt þessa mynd samt vera hér með, því einhverstaðar verður að byrja. Þetta átti líka að vera teikni-blogg og ekkert annað!