Aftur fell ég í þessa lúmsku gryfju og reyni að gera fallega mynd í stað þess að sjá betur hvað blasir við manni og ná því bara (!) með tilfinningum einum saman. Fyrsta skrefið er að átta sig, en svo er erfiðara að gleyma sér. Ég læri þetta kannski smátt og smátt...
Smá experiment hefur staðfest það sem mig grunaði að þeim mun meira sem ég teikna og hangsa þeim mun betur gengur mér að leysa þau verkefni tæknilegs eðlis, sem liggja fyrir - og aldrei meira að gera en í svokallaðri kreppu. Kannski af því að hype og fake er ekki hluti af innihaldslýsingunni. En stefnan er s.s. að teikna og mála meira á þessu ári, og þá verður líklega líflegra á þessari síðu.
Hér er smá dótarí sem dútlað var við við upphaf nýs árs og nýs áratugar.
Fyrst kemur það saklausasta og svo má fólk fara að halda fyrir augun...
Í gærkvöldi, þar sem ég sat á bókakaffinu í Eymundson á Skólavörðustíg, leyfði ég mér að hugsa eitt andartak ekki um tækni, heldur fór að spá í áramótakveðju frá mínu litla tæknifyrirtæki....hvernig skildi hún nú vera?
Þá varð þetta til:
In Iceland, it does happen, but very rarely that one sees other people draw. But usually you find out they are foreigners. My visual artist friends, Kalli Kalde and Peeter Krosmann from Estonia were not shy to experiment with new tools and did these striking likenesses of me - Mamma mía!
 Peeter didnt take long. Reminds me of some character from "Wind in the willows" or ? |  Kalli experimented with brushpen and coffee which she liked very much! |
 Kristbergur rumpaði þessu af á sekúndubroti |  Aðalsteinn Ingólfsson á þetta líka til! |
Nína reið á vaðið, og þrátt fyrir að hún hafi misst af fríinu sínu, þá var það ekki alveg til einskis.
Eina leiðin til að bregðast við ástandinu er að setja sér ný markmið - hörð og miskunnarlaus.
 Gunnar S. með selskinnshúfuna sína og staf kíkti á Mokka |  Ragnar á Mokka |
